frohe Weihnachten

Lange tijd niks geschreven. Het is ook allemaal niet bij te houden.

Na een wat langere trainingspause zijn we nu weer langzaam aan het opbouwen.

Met David, mijn zoon, trainen we nu regelmatig met de racefietsclub mee. Naast Emely Aubrey (Cervelo test Team) en Hubert Schwab (Quick Step) zijn ook wij nu van de partij.

Vorige Week hebben we een Leistungstest gedaan bij dr. Held. En wat blijkt nou. Beide hebben we een inspanningsastma, en David ook nog een ijzer tekort. Dus nu moeten we ook nog naar de longarzt.

By the way, ik heb last van een leistungsabnahme van ongeveer 30 watt ten opzichte van vorig jaar november. vreemd!!!!!!!!!

Verder was ik gezond.

David heeft ongeveer 25% meer Watt per kilo lichaamsgewicht dan ik.

Volgens de berichten is het WK volgend jaar op Jersey eind mei. Het zou mooi zijn als ik daar heen kan, we'll see.

Zäziwil visa versa

Zondagmorgen 6.30 uur opgestaan. Ontbijdtje en 7.10 uur in de Quest. Het weer is niet veelbelovend, het miessert wat. Maarja, je rijdt in een Quest en dan maakt een beetje regen ook niet uit.

Het doel voor vandaag is Viktor te bezoeken in Zäziwil, en daarna weer terug. Ik heb Viktor gisteravond nog gebeldt dat ik langs kom, Viktor zal wat koken.

Dit telefoontje heeft me erdoorheen gesleept, anders was ik al veel eerder omgedraait en weer naar huis gegaan.

De rit gaat eerst over de Hauenstein. Dat is 15 km 1 tot 2 prozent en de laatste 5 km 6%. De schuimkap erop en dan 10 km dalen met maximum snelheden boven de 80 km. Aan het einde van de afdaling moest ik flink in de remmen voor een voor mij rijdende auto die plotseling voor een zebrapad afremde. Ik heb hem wel even geknepen. Vooral de remmen, want die vertragen niet zo snel als een auto dat kan. Gelukkig liep het nogmals goed af.

De volgende 70 km had ik het gevoel dat het op z'n minst 'vals plat' was. Tussen het miesseren door regende het echt.

Het was zondagochtend, het regende, de weg liep omhoog en nog vele km te gaan, dus genoeg tijd om over een hulpmoter na te denken. Misschien wordt dat wel een volgend projekt.

Met een gemiddelde van 22.9 km per uur, 823 hoogtemeters, 95 km kom ik nog net op tijd voor het middageten.

Snel de akku aan de lader gezet, want hoewel ik de akku vol geladen had was het , hokus pokus, binnen een uur al weer leeg. En met de snelheid waarmee ik onderweg was, is het goed moglijk dat ik eerst als het donker is pas weer thuis ben.

Ik vertrouwde de akku niet meer helemaal, dus was er haast bij het eten want ik wilde toch proberen voor het donker thuis te zijn. Dus na een goed uurtje zat ik alweer in de Quest.

Maar eerst toch nog even Viktors nieuwe aanwinst te bekijken. Een windcheetah. Een mooi ding.

Terug ging het 50 minuten sneller. Met duidelijk wat minder hoogtemeters (670) en daardoor ook een wat hoger gemiddelde van 26,6 km per uur.

Race kap

Na twee middagen en een morgen plakken en knippen in de werkplaats van Velomobiel.nl, is hier het resultaat................

Interlaken

Freue mich auf Interlaken.

Het lijkt erop dat ook enige 'buitenlanders' komen. Jammer, dat er nog niemand uit NL zich aangemeldt heeft. Maar misschien komen ze ja spontaan. Zou mooi zijn.

Ik ga er vooral voor de gezelligheid heen. Heb na de WK niet meer echt getraint behalve een paar kleine rondjes sideseeing.

Ik neem m'n beide fietsen mee. Misschien kan ik een beetje testen welke sneller is op het vliegveld.

Begin volgende week kom ik naar NL. Feestje van m'n Pa en Ma, en ik ga bij Velomobiel een racekap maken voor de Quest.

Something has changed!!!

Nöll rijker

Viktor heeft een driewieler gekocht. Hij kon deze voor weinig geld meenemen.

Na onze gemeenschappelijke rit van nederland naar zwitserland (hij met Birk en ik met Quest) was hij toch langzaam warm gelopen voor een fiets op drie wielen.

Nu hij deze goedkoop gevonden heeft, mag ik zijn Nöll goedkoop overnemen. Ik had hem voor de zekerheid gezegt dit eerst met Bernadette te bespreken.

Dat was snel geregeld wat mevrouw zag dat fietsje wel zitten voor zichzelf. Dus ............... weer een verzamel stuk erbij.

Broertje

Heb net nog even het bericht`voorbereiding wk gelezen`. En ik doe daarin een beeetje lacherig om m'n kleine broertje.

Dat doe ik nu nog wel. Maar dan alleen nog om z'n grote mond. Want fietsen kan hij, en z'n maatjes wel.

Zij fietsen namelijk, op een rechtop MTB met slicks, in 2 en een halve dag van Apeldoorn naar Bubendorf. In de regen en zonder regenkleding en ersatzkleider.

Zaterdagmorgen vertrokken en maandag om 11.30 uur hier in Bubendorf. Drijfnat en klappertandend. Gegeten hadden ze vooral powerbars en gedronken liters redbull.

Maar.................

Ik weet niet zo gauw wie dit gaat verbeteren.

Video 4 houre race at Tilburg

Vic Peeters send me this link, watch it !!!!!!!!! http://www.youtube.com/watch?v=NwLFdf-8BEs

Quest sleutelen

Dom, dom en nog eens dom

Bij de eerste testrit die ik met de Quest maakte, viel mij al de pulserende rem voor rechts op. Ik dacht dat het niet zo erg kon zijn en liet het verder bij een vaststelling.

Bij latere ritten in de bergen dacht ik zelfs dat het een voordeel kon zijn (een soort ABS).

Tijdens de rit terug van het WK naar Zwitserland vondt Viktor dat m'n rechtervoorwiel 'rare' bewegingen maakte tijdens het remmen. We keken ernaar en stelden een lichte speling in het wiel vast.

Thuis het wiel gedemonteerd, bleken vier spaken gebroken te zijn en glijbus van de veerpoot was ovaal uitgesleten.

Ymte geraadpleegt, en hij dacht dat ook de rem nu mogelijk niet meer rond was en in het ergste geval ook de as.

De glijbussen demonteren was niet zo eenvoudig.

Vervangen links en rechts: Remmen, glijbussen, remkabels, rubbers voor de ophanging en rechts een nieuw wiel.

Nadat ik alles in elkaar had ging na 10 meter de middelste stuurstang los. Nee, niet bij het wiel maar in het midden!!!!!!!!!!!

Al met al, alleen voor het in elkaar zetten een hele dag gebruikt. Nu maar hopen dat het goed is.

Tour de France

Met twee zwagers en m'n dochter 3 dagen naar de TdF geweest.

Op de rustdag in Martigny liepen Carlos, Cadel, Thor, Heinrich, Roulston enz. rond. En gingen we dus even op de foto of bemachtigten ons een drinkfles van het cervelo team. Ik kreeg de shaker van Carlos Sastre inclusief zijn protein mix.

Ook Mart en Bart van de NOS zagen we noch.

We konden ook wat rondneusen bij de fietsen. Die van Cadel woog 6,810 Kg. inclusief de gewichtjes bei de snelspanner en de zwaardere kassete ipv de titaan.

De volgende dagen hebben we de zware etappes in de bergen gezien en natuurlijk ook zelf gefietst.

De petit Bernard en de Col de Mose.

Een gekkenhuis!!!!!!!!!!!!!!

De laatste dag waren we in Annecy. We hadden onze eigen camping ingericht op ongeveer 20 meter van het parcour. Inclusief onze eigen toi toi toilett.

Liebe Freunde

Hier die offizielle Ergebnisse von der WM in Holland.

Es wurde gestartet in 3 Kategorien.

Vollverschallt, Teilverschallt (mein Kat.) und unverschalt.

200 meter Sprint mit Anlauf

21. Platz Allgemein und 8. in meiner Kat. mit 60.2 km/h

20 Kilometer Zeitfahren

12.Platz Allgemein und 7. in meiner Kat. mit durchschnittgeschwindigkeit von 45.1 Km/h

Criterium

9. Platz Allgemein und 6. in meiner Kat. mit durchschnittgesch. von 48.6 Km/h

1. Stunde Zeitfahren

8. Platz Allgemein und 4. in meiner Kat. .......................... von 46.3 km/h

4. Stundenrennen

2. Platz Allgemein und 2. in meiner Kat. ............ von 40.5 km/h

Für mich war die WM ein riesen erfolg welche natürlich nicht möglich gewesen war ohne den heissen und harten Trainingsplan von

Super, super trainer Alain Gloor, und die schöne trainingsstunden in der Halle und auf der Bahn mit der Inline Club.

Alle viele, viele Dank

Vice Meister

Vice-Weltmeister 4. Stundenrennen Allgemein und Teilverschallt 2009
Das bin ich

Weltmeister

Weltmeister 200 meter Sprint mit Teilverschalung: Viktor Leitsoni (rechts)

WK cycle Vision Tilburg 2009

Even thuis voordat ik naar de Tour de France in de Alpen ga kijken.

Het WK is achter de rug. Viktor naar Zwitserland begleit met de Quest. Terug naar Holland met de Trein. Door de duinen van Zandvoort gefietst. Volendam bekeken.

Kortom heel veel gebeurt. Maar eerst maar even iets schrijven over het WK.

Na die vele uren training was ik vooral benieuwd waar ik ongeveer zou staan. Als je de uitslagen bekijkt dan is dat boven alle verwachting.

Het parcour zat mee, de Fiets is geweldig en het gevoel was goed, de stemming in het zwitserse Kamp was optimaal en de familie supporterte geweldig.

Ook zaten er dingetjes tegen. Bijvoorbeeld bij de een uurs wedstrijd was er zoveel langzaam verkeer in mijn start groep zodat ik veel moest remmen en uitwijken. Vele hadden wel een spiegel, maar waren waarschijnlijk zo in hun wedstrijd dat ze er weinig in keken.

De organisatoren kende mij natuurlijk helemaal niet anders hadden ze me wel in de snellere groep laten starten. Zonder dit oponthoud was ik zeker nog hoger geeindigd.

In het criterium had ik een zware groep, en was blij dat ik de finale haalde. Dat ik in de finale nog sneller kon had ik niet gedacht.

De 20 km uitslag was een grote verrassing. Ik had loslopende honden op de piste en werd 12. algemeen. Dit was de eerste wedstijd van het WK en ik had nooit gedacht op de plek te eindigen.

200 meter sprint had ik teveel wind op de baan, en bij de 2. poging nog meer. Prachtig dat Viktor de volle buit binnenhaalde en Andreas Seillinger zo sportief is.

In een interview voor de 4 Hour race gaf ik als antwoord op de vraag wat de verwachtingen waren; rond de 40. plek

Ik had geen flauw idee hoe je het parcour moest beoordelen en voor wie en welke soort fiets het parcour goed is.

spannend was het in elk geval.

Toen Viktor niet meer hard kon rijden kwam gelukkig Hans wessels voor me rijden waardoor ik nog een paar ronden kon versnellen. Maar Niels en z'n M5 team waren niet meer te achterhalen. En ik allang blij met de 2. plek.

Voorbereidingen voor WK

Zo, de laatste loodjes worden gelegt of boontjes worden gedopt.

Maandag rijden we naar Nederland. De Quest en Birk worden meegenomen.

Eerst wat familie bezoeken en donderdag naar Tilburg.

We kunnen de Caravan van m'n broer gebruiken. Dus, mooi dus.

Parcour verkennen en dan maar kijken wie waar strand.

Na de WK ben ik van plan om mit Viktor terug naar Zwitserland te fietsen met de Quest en probeer binnen een week weer terug te zijn in Nederland, ook weer met de Quest.

Zijn er nog gegadigde om deze Tour mee te rijden?? misschien m'n broertje, met z'n fietsvrienden in een volgauto, Ha Ha.

Vandaag nog laatste details met Viktor besproken. Er gaat zelfs een tent en een slaapzak mee. En we hebben onze doelstelling voor de WK vastgelegt.

Viktor wil 1 plaats voor mij eindigen, en ik voor hem. Als we in het algemeen in het voorste drietel (bij de eerste 70) eindigen, moeten we misschien, realistisch gezien, wel tevreden zijn.

Het is de eerste deelname; dus we komen vooral ervaring opdoen.

Ps.

Toch heb ik maar de bergcassette vervangen tegen een racecassete en ook maar het tussengetriebe in de race modus getuned.

En.................... er is nog een heel vrede 'geheimwaffe'.

Tot in Tilburg

2.Platz Geneve

Om 5.00 uur opgestaan. Tandengepoetst, koffie in de termosfles gedaan en wegwezen.

Heb me gisteren volgeladen met de CARBO LOADER von Sponsor en ik was heel benieuwd naar de resultaten.

7.45 uur was in Satigny. Het is een wedstrijd in het uiterste puntje van Zwitserland. Prachtig mooie omgeving met mooie wijngaarden en velden met zonnebloemen.

Vlug alles voorelkaar maken. Startnummer halen, transponder monteren en nog even inrijden.

Kom Marc Lesour (Frankrijk) tegen. Are you in good shape? vraagt hij. Ik weet het eerlijk gezegt niet, we will see!

Ik maak me vooral zorgen over poepen en plassen. Als dat in het begin al dwars gaat zitten, dan is het niet best.

Vorig jaar werd ik vierde nadat ik in de laatste ronde de geen kracht meer had en het me ongelofelijk übel was. Dat jaar daarvoor moest ik dringend plassen, en dat jaar daarvoor kwam ik lopend over de finisch nadat m'n voorband last had van een enorme snakebite en ik daardoor onvriendelijk kennis maakte met het asfalt.

Dit jaar moest alles beter.

Het eerste stuk is geneutraliseerd. Jorge (met een hele snelle NOCom of zoiets) heeft al gelijk problemen met de ketting.

Daarna wordt de race vrijgegeven. Het gaat licht naar beneden. Op dit stuk ben ik het snelst van iedereen. Twee kunnen er volgen. hartslag 183 en over de 70 km per uur.

Nu gaat het stijler naar beneden met haarspeldbochten. Nog 1 volgt me, en Marc L. zit er 100 meter daarachter. Ik weet dat Marc bergop de veel snellere is, dus ik reken erop dat hij me in de nu volgende stijging ons wel weer inhaalt.

Tijdens de stijging blijf ik op kop, Sandro Bolina (hij was al eens Weltmeister) daarachter. Marc is al naast me, hij kijkt even, groet en weg is hij.

Hij heeft een nieuwe fiets, zockrabike met een staartpunt, voorwielaangedreven. En dit voorwiel maakt sterke zijwaardse bewegingen als Marc vol power de berg op rijdt.

Bovengekomen waait er een sterke wind, eerst van opzij en later op kop. Ik kruip achter Sandro in z'n met rood doek dichtgemaakte ligfiets. Er is niet veel windschatte aber immerhin. Ik weet dat ik dicht bij hem moet blijven, wil ik beter zijn als vorigjaar (hij werd 2.)

Bij elke rondtonde geeft hij extra gas in de hoop mij af te schudden. Dit lukt hem niet.

Na een ronde heeft marc een voorsprong van een minuut.

Op aanwijzingen van mij vindt Sandro z'n Bidon weer die hij heeft laten vallen in zijn bekleding. Ik wacht netjes op hem, tot hij alles weer voorelkaar heeft.

In de derde en laatste ronde sluiten twee snelle wielrenners bij ons aan. Zij gaan achter Sandro rijden en ik achter hun. Deze veroorzaken een echte windschatte precies op dat stuk waar de wind recht van voren komt. Nu kan ik eindelijk wat uitrusten. Sandro doet daarentegen kopwerk. Als de weg dan licht gaat dalen kunnen de wielrijders het niet meer bijhouden en ik dus weer achter Sandro. Nu gaat het nog een klein stukje naar beneden en dan nog 1500 meter omhoog tot de finish. Het is nu op nooit. Sandro is misschien moe, de weg gaat nog een klein stukje naar beneden, daar ben ik sneller. En weg ben ik.

Sandro kan niet gelijk volgen, maar straks gaat het omhoog, dan komt hij misschien. Maar tijdens de stijging komen de twee wielrenners weer voorbij en geen Sandro meer.

En zo werd ik tweede.

1 minuut sneller, zere kont maar verder alles ok. Marc was 3.40 minuut sneller. Achter Sandro zat een gat van 10 minuten op nummer 4.

Prijs: Fles rode wijn uit de streek

Op de terugweg nog snel de tijdrit gaan kijken van de tour de Suisse.

Dat is nog wel even andere koek. Die Cancellara is een beest op de fiets.

Bergrennen

Met de racefiets naar het bergrennen.

Om 18.00 uur het kloffie aan en de deur uit. Een halfuurtje inrijden naar Reigoldswil, me aanmelden in Lauwil (die ligt al halverwege het parcour) dan weer afdalen naar de start. En daar wachten en wat rondrijden tot het dan werkelijk begint.

Bij het inrijden komen al mannen met staalkabels in de benen voorbij gegleden. Vragen of ik ook naar boven rij, ik knik bevestigend, maar ik geloof dat ze dat niet eens meer zien, en weg zijn ze.

Ik ken vooral een paar junioren die meedoen. Als ik bij de Start sta zie ik ze warmrijden. Vol gas vliegen ze de berg op en neer, en dat zeker een half uur lang. Als ik dat zou doen zou het beste er allang van af zijn voordat het begonnen is.

Dan klingt het startschot. Ik kijk wat om me heen om de coureurs een beetje in te schatten, maar vooral ook om te kijken met wie ik naar boven kan rijden. Tot mijn grote geluk zie ik er nog wel een paar die ik zo op het eerst oog van ongeveer het zelfde niveau zijn.

euhh, we zijn al onderweg en al het kijken heeft geen zin meer. Het is nu gaan met die banaan (nee, niet de Quest), de dood of de gladiolen.

Het gaat eerst tussen de weilanden omhoog tot het dorp Lauwil. Hier staat m'n coach van de inline club. Dit is dus het eerste doel. Hier zit ik noch vlak achter de staart van het hoofdveld.

Tijdens de Passage door het dorp hoor ik nog andere stemmen roepen: He, da ist der Arie.... ik heb niet kunnen kijken wie het was, heb ook geen idee. Even verderop zit m'n coach. Hop, Arie Hop.

Ja, ja denk ik, ik doe m'n best. We hebben eerst een kilometer in de benen. Hartschlag op 180, snelheid beneden 15 km. stijgingspercentage gemiddelt 10%.

Gelukkig hadden ze naast het parcour bordjes geplaatst, om de kilometer, zo dat je wist hoe lang en ver je nog had te gaan.

Ik haalde zowaar twee mannen en een vrouw in. Na drie kilometer had ik nog steeds een zwaar heigende mtb'er achter me. De vrouw haalde me weer in. Een flinke stevige tante die in een tempo zonder opstaan doortrapte. Ben er maar achter blijven hangen. Dat geeft je toch een klein beetje het gevoel dat je aan het jagen bent. (ligt daar ook niet de oorsprong van het fietsen?)

Na ruim 23 minuten ben ik 4,9 km verder en 500 meter hoger. Het uitzicht hier is geweldig. Maar ik ben kapot.

Ik moest weer snel naar huis. Bernadette was alleen met de kinderen en good old Maarten was vanmiddag aangekomen. Er moest dus ook nog gedronken worden, want de volgende dag zou hij alweer verder reizen.

Gisteren de uitslag gezien.

Huber Schwab, lokaal matador van proteam (Quick Step) , ik denk een goede knecht, hij zal ook de tour rijden was verdorie in knap 15 minuten boven. goedemorge.

De junioortjes in 16 minuten.

En gelukkig de laatste in 34 minuten. Nou ja..

Ik ben in iedergeval 23 minuten met een doorsnee hartslag van 174 slagen per minuut gereden. En daar was het om te doen.

Ben vandaag overigens behoorlijk verbrandt tijden m'n rondje Jura.

Nachtfahrt Thunersee

250 kilometer door de Nacht.
De Quest loopt weer als een trein. De komputer was vrijdag aangekomen, snel erin gezet, alle draden 10 keer gekontroleerd of ze op de juiste plek zitten, en toen de stroom erop. Alles perfekt.
De eerste ronde nog op de Birk gereden. Deze had ik meegenomen omdat de Sponsor noch z'n Stickers erop plakken moest. Ook deze rijdt als een trein, alleen op den duur wordt het koud en nat. Vooral als het regent.
Jurg had extra z'n Butterfly meegenomen zodat we samen konden rijden. Sandro reedt met z'n dichte rode F40 en dan waren er nog een paar Birk cometen. Waarbij die von Simon, met staart volgens mij onder de 10 kg. weegt.
De nacht had vervolgens alles.
Bij tijd en wijlen was het koud en nat. Tussen 22.00 en 2.00 uur wordt het heet, als de prostitueerten zich langs het parcour in Thun te kijk zetten. De volle Maan was even te zien, prachtig zo over de See en tussen de bergen. En zelfs de opkomende Zon liet zich blikken. Het begon overigens al om 4.30 te schemeren.
Buiten onze liggende deelnemers. Was er ook nog een groep die een eigen triatlon afwerkten.
Voor het avondeten zwemmen im See
Daarna 150 km. door de nacht fietsen
En als slot nog even gaan joggen tussen 5.00 en 7.00 uur.
En dan was er nog Beni. Hij starte om 20.30 met z'n rondje joggen rond de See (50 Km.) en kwam na 4 uur en 50 minuten weer terug